Soms zijn de stappen uit het duister klein. Je weet alleen: ik moet verder.
Je begrijpt niet waarom iemand doet wat hij doet.
En als je het probeert te begrijpen, raak je jezelf kwijt.
Toch komt er een dag dat je weer helder denkt.
Dat je voelt: dit ben ik. Hier is mijn grens.
En ook: ik ben niet gek. Ik was niet zwak.
Ik bleef alleen te lang zoeken naar begrip waar ik mezelf begon kwijt te raken.

 Misschien is dit boek ‘De sluier van normaal’ een teken voor wie het nodig heeft.
Dat het kan, dat het mag, dat het moet: terugkeren naar jezelf.
Vergeet jezelf niet.
Er zijn meer wegen dan je denkt.

Rudie