Wanneer doorgaan weer kiezen wordt
Het is een zin die gemakkelijk wordt uitgesproken wanneer het leven moeilijk is.
Na een verlies. Tijdens een scheiding. Wanneer een relatie je heeft uitgeput. Als er thuis veel van je wordt gevraagd. Wanneer je ziek bent of wanneer er iets is gebeurd waarvoor je nog nauwelijks woorden hebt.
Wat moet je anders?
Je staat op. Je doet wat gedaan moet worden. Je zorgt voor de kinderen, gaat naar je werk, doet boodschappen, beantwoordt berichten en zet de vuilnis buiten.
Van buitenaf kan het lijken alsof het leven gewoon doorgaat.
En misschien is dat ook zo.
Alleen betekent doorgaan nog niet altijd dat jij alweer weet waar je naartoe wilt.
Doorgaan omdat het moet
Soms is doorgaan een manier om overeind te blijven.
Er hoeft op dat moment geen groter inzicht achter te zitten.
Misschien heb je zelfs helemaal geen ruimte om na te denken over wat iets met je heeft gedaan.
Je doet de volgende stap omdat die stap nodig is.
Dat kan ook kracht zijn.
Niet de kracht van iemand die alles heeft verwerkt of precies weet hoe het verder moet. Maar de kracht die ervoor zorgt dat er eten op tafel komt, dat je de hond uitlaat, de gordijnen ’s morgens weer opendoet en soms ineens merkt dat er alweer een week voorbij is.
Misschien zeg je tegen jezelf:
Ik ga maar door.
En voorlopig is dat genoeg.
Wanneer je ergens blijft hangen
Doorgaan kan moeilijk worden.
Een gebeurtenis kan voorbij zijn terwijl jij er vanbinnen nog middenin zit. Een relatie kan beëindigd zijn terwijl gesprekken zich in je hoofd blijven herhalen.
Misschien probeer je nog steeds te begrijpen waarom iemand iets deed.
Waarom je iets niet eerder zag. Waarom je bleef of zweeg. Waarom je zoveel uitlegde of dat iets je jaren later nog kan raken.
Terugkijken hoeft niet te betekenen dat je niet verder komt.
Soms vertelt een herinnering je pas later iets wat je toen nog niet kon zien.
Je kijkt immers terug met de ogen van degene die je inmiddels bent geworden.
Je hoeft de ander niet helemaal te begrijpen
Misschien heb je veel tijd besteed aan het begrijpen van degene die je pijn heeft gedaan.
Was het narcistisch gedrag? Controle? Onvermogen? Een patroon dat al veel langer bestond? Wist die ander wat hij of zij deed?
Sommige antwoorden kunnen helpen. Herkenning kan belangrijk zijn. Een woord kan eindelijk zichtbaar maken wat lange tijd verwarrend bleef.
Maar je hoeft niet alles van de ander te begrijpen voordat jij verder mag.
Op een gegeven moment kan een andere vraag belangrijker worden:
Wat heeft het met míj gedaan?
Wat ben ik onderweg anders gaan doen?
Waar werd ik voorzichtiger? Waar ging ik mezelf uitleggen? Wat geloofde ik niet meer van mijn eigen waarneming? Wat bleef ondanks alles van mij? En wat merk ik daar vandaag nog van?
Dan verdwijnt je geschiedenis niet.
Maar jij komt er zelf weer in voor.
Terugkijken en vooruitkijken
Doorgaan hoeft daarom geen rechte weg vooruit te zijn.
Je mag omkijken.
Je mag iets opnieuw bekijken waarvan je dacht dat je het allang had afgesloten. Je mag een oude conclusie veranderen. Je mag ontdekken dat iets je meer heeft geraakt dan je destijds wilde weten.
Maar je mag ook vooruitkijken.
Niet alles wat voor je ligt, is al bepaald door wat achter je ligt.
Er zijn nog beslissingen die je zelf mag nemen. Mensen die je nog niet kent. Dingen waarvan je nog niet weet dat je ze leuk zult vinden. Grenzen die je misschien eerder zult herkennen. Een middag waarop je ineens merkt dat je nergens over hebt nagedacht en gewoon plezier had.
Misschien is dat ook doorgaan.
Niet vergeten wat er was.
Maar weer ontdekken dat er ook iets vóór je ligt.
Wandelen
Daarom kun je op deze site ook gewoon Wandelen.
Niet om ergens zo snel mogelijk aan te komen.
Je kunt in alle rust op pad. Je hoeft niets af te maken en je hoeft nergens iets van te vinden. Onderweg mogen herinneringen komen en weer verder stromen.
Misschien kom je iets tegen waardoor je blijft staan.
Iets dat je nieuwsgierig maakt.
Misschien loop je voorbij.
Je hoeft niet op je hoede te zijn voor wat er achter de volgende bocht gebeurt. Er zijn geen onverwachte aanvallen, wel onverwachte ontdekkingen.
En jij bepaalt of je dichterbij komt, verder kijkt, terugloopt of een ander pad kiest.
Je kunt wandelen met wat je meeneemt, zonder dat je al hoeft te weten wat je ermee moet.
Misschien verandert doorgaan
Er kan een moment komen waarop ik ga maar door iets anders begint te betekenen.
Niet meer alleen:
Er is geen andere keuze.
Maar voorzichtig ook:
Ik heb zelf weer iets te kiezen.
Misschien kies je nog niet de grote richting. Misschien alleen wat je vandaag wilt doen. Waar je wel naartoe wilt en waar niet. Wie dichtbij mag komen. Waar je tijd aan wilt geven. Waar je nieuwsgierig naar bent.
Je hoeft niet terug te worden wie je vroeger was.
Je geschiedenis hoort bij je. Ook de stukken die je liever niet had meegemaakt.
Maar je geschiedenis hoeft niet alleen te bepalen waar je uitkomt.
Misschien is doorgaan uiteindelijk niet het achterlaten van wat geweest is.
Misschien is het verder wandelen met wat je inmiddels weet — en onderweg steeds iets meer bij jezelf uitkomen.
✧
Woorden die helpen zien waar je bent.
Niet om te zeggen waar je heen moet,
maar om weer verder te kunnen.
Ontdek het Wandelen
RuLive Volgen en De sluier
Dank je voor je belangstelling. ❦